Ik ben nieuwsgierig naar mensen. Naar wat ons beweegt, verbindt en soms juist uit elkaar drijft.
Go4Flow is geen marketingconcept dat achter een laptop is bedacht, maar doordacht, doorvoeld en doorleefd in de praktijk. Voor de klas, in een training en op een podium. Tussen mensen. In het echte leven. En ik blijf mijn levenswerk door ontwikkelen. Want ik geloof in een leven lang leren.
Toen een vriendin me laatst zei dat ik altijd met mijn werk bezig ben, antwoordde ik: "Ja, 24/7." Ik ben bezig met leven. Met mens zijn. Werk kun je stoppen, een missie niet.
Ik weet hoe het voelt om alleen te staan. Ik weet hoe het voelt om samen te zijn. Daarom wil ik mensen ontmoeten zonder maskers.
Met lezingen, workshops, coaching en maatwerk voor jong en oud nodig ik je uit om stil te staan bij jezelf, elkaar en het leven.
Ik werk niet met doelgroepen, maar met mensen.
Het leven is uitdagend en vol verrassingen. Wij zijn mensen die zich vergissen, die oefenen. En omgaan met elkaar, onze omgeving en onszelf blijven we een leven lang leren. Daar zet ik mij dagelijks voor in.
Door samen na te denken wil ik informatie delen.
Door samen te voelen wil ik inzichten geven.
Door samen te doen wil ik impact maken.
Door samen te zijn wil ik inspireren.
Laten we samen mens zijn. Met alle ongemak dat daarbij hoort.
➡️ Lees meer over Go4Flow
➡️ Lees meer Over mij
➡️ Lees meer bij Aanbod
Ik weet hoe het voelt om van overleven naar leven te gaan. Dat viel zeker niet mee. Er is geen gebruiksaanwijzing voor het leven. Ik ben enorm vaak op mijn bek gegaan. Ik heb me vergist in mensen. Mezelf verlaten. Fouten gemaakt.
Dus wat ik nu weet, heb ik stap voor stap geleerd. Met vallen en opstaan. Met bloed, zweet en veel tranen. Geen menselijke emotie is mij vreemd.
Het leven vraagt moed. Niet alleen moeten, maar vooral ook ontmoeten. De ander. Jezelf. Mens durven zijn met het totaalpakket. Het valt soms niet mee.
Ik heb niet altijd vertrouwen in mensen. Wel in liefde. In de breedste zin van het woord. Liefde is een krachtig medicijn. Humor ook.
Ik weet ook hoe het is wanneer alles stroomt. Hoe het is om van leven naar voluit leven te gaan. Wanneer wat je van binnen voelt zichtbaar wordt in wat je doet en wat je zegt.
Wanneer het leven klopt. Van binnen én van buiten. Flow. Je hoofd, hart, lichaam en intuïtie varen dezelfde koers. Wat je zegt en wat je doet komt van binnenuit. Je doet wat je wilt doen. Geen moeten. Het gebeurt vanzelf. Dan klopt het. Net als je hart.
Dat gun ik jou ook. Dat je binnenwereld steeds vaker klopt met je buitenwereld. Niet een perfect leven. Niet een perfect mens zijn. Dat lukt niet en hoeft gelukkig ook niet. Stormen blijven altijd bestaan. Maar er zijn ook dagen waarop de wind mee zit.
Waar het echt om gaat: goed genoeg zijn als mens. En vol goede moed je koers varen. Voluit leven met compassie. Voor alles wat zich aandient.
Ik gun jou een leven dat steeds vaker klopt met jouw hart.
Een vader die jong sterft. Een moeder die onderduikt in de oorlog. Zussen die alleen samen spelen. Een ernstig zieke zus. Er was gewoon weinig ruimte voor mij.
Veiligheid was in mijn jeugd niet vanzelfsprekend. Vertrouwen kende ik nauwelijks en vaak voelde ik mij niet gezien en gehoord. Een verstekeling. Een soort verdwaald pakketje. Ik deed mijn best om te mogen bestaan. Om ergens bij te horen.
Ik paste mij overal aan en wilde perfectie op alle vlakken. Daarbij luisterde ik vooral naar anderen en cijferde ik mezelf weg. Ik dacht dat andere mensen belangrijker waren dan ik. Dus ging ik pleasen om niemand teleur te stellen. Ik wilde lief gevonden worden. Ik moest altijd de sterkste zijn.
Jarenlang zei mijn psychiater bij het afscheid nemen: "Houd je hoofd boven water." En dat deed ik.
Later bouwde ik een eigen leven op en een thuis. Ik had mooi werk, een warm gezin en alles leek op orde. Het plaatje was perfect, maar van binnen voelde ik mij vaak leeg. Ik voelde mij vaak beter of minder dan anderen. Wilde graag gelijk hebben. Ik wilde bewijzen dat ik goed genoeg was. Ik zorgde dat iedereen het naar zijn zin had.
Na de geboorte van mijn tweede zoon werd ik invalide en stond alles stil. Elke controle was weg. Twee jaar lang kreeg ik thuiszorg. Ik moest opnieuw leren lopen. Ik leerde om hulp te vragen en te ontvangen. Tien jaar lang leefde ik met dagelijkse pijn. Niet veel later volgde de ziekte van Lyme. Opnieuw kwam alles stil te staan. Twee jaar lang ziek.
Daarna besloot ik dat het tijd werd om niet alleen anderen, maar ook mezelf gelukkig te maken. Wat wilde ik eigenlijk zelf? Ik was gewend vooral naar mijn hoofd te luisteren. Langzaam leerde ik ook mijn hart, mijn lichaam en mijn intuïtie serieus te nemen. Heel spannend allemaal. Het werd het begin van een nieuw leven. Ik doe ertoe.
Ik vergelijk mezelf niet langer met anderen, want ik ben niet meer beter of slechter dan jij. Ik hoef niet langer te bewijzen dat ik goed genoeg ben. Mijn waarde wordt niet bepaald door wat anderen zeggen of doen. Ik leer luisteren naar mezelf. Naar wat ik denk, voel, nodig heb en diep vanbinnen weet.
Ik besluit ruimte te maken voor wat voor mij belangrijk is. Eindelijk geef ik mezelf toestemming om alle acht beroepen uit te oefenen die bij mij passen. Om vijf keer per week te sporten, omdat ik mij daar lekker bij voel. Als ik 25 jaar getrouwd ben, schrijf ik in mijn Facebookbericht: "Liefde is samen durven groeien."
Ik ga alleen interrailen door Europa, mijn grote droom. Ik gun het mezelf om een week in het buitenland te schrijven aan mijn verhalenbundel. En ik ontdek zomaar dat nee ook een antwoord is.
Vandaag durf ik mijn eigen koers te varen. Ik heb richting. Ik heb vertrouwen. En ik doe stap voor stap wat nodig is.
Ik ben absoluut niet perfect, maar ik ben wel echt. Goed genoeg. En jij ook.